Początki eksploatacji złota w okolicach Głuchołaz sięgają 2000 r. p.n.e. Jednak udokumentowane prace to początek XIII wieku i związane z tym założenie miasta, którego mieszkańcy początkowo czynsz opłacali właśnie w złocie. Powierzchnia terenu z zachowanymi reliktami złota zamyka się dzisiaj w granicach 5 ha. Jest to w masywie Góry Parkowej przeszło sto obiektów, głównie: sztolni, szybów, nie do końca wyeksploatowanych działek górniczych, hałd płonnego nadkładu i przemytego urobku oraz reliktów płuczek. W średniowieczu działki górnicze sięgały murów miejskich. Ogółem ze złoża głuchołaskiego, w ciągu 250 lat trwającej tutaj eksploatacji odzyskano ok. 2800 kg złota. Największe samorodki znalezione w okolicy Góry Parkowej ważyły 1,783 kg i 1,387 kg, obecnie znajdują się w zbiorach cesarza Rudolfa II w Wiedniu.
Na przelomie XVI i XVII wieku pomiędzy Góra Parkową a trasą z Głuchołaz do Złotych Hor wydrążono sztolnię "Trzech Króli", łączącą oba miasta. Miała ponad 5 km długości. Przebiegała na głębokości kilkudziesięciu metrów, gdzie natrafiono na warstwy złotonośne.. Jej nazwa wywodzi się od trzech głównych udziałowców: cesarza Rudolfa II, księcia brzesko-legnickiego Jerzego II i księcia nyskiego - biskupa Baltazara Promnitza.
Budowę sztolni rozpoczęto 8 lutego 1550 r. w sierpniu 1590 r. znaleziono tu kawałek kwarcu przerośniętego złotem o wadze 1,385 kg, rekordowy kawałek znaleziono pół roku później, ważył 1,78 kg. Koniec sztolni nastąpił w 1609 r., kiedy to zasypano wejście i zatopiono korytarze.
O jej przebiegu po czterystu latach przypominają zapadliska do jakich dochodzi na pobliskich polach.

inaczej Góra Chrobrego, tworzy ją grzbiet górski, ciągnący się na długości ok. 5 km od doliny Białej Głuchołaskiej na północy przez Przednią Kopę (495 m n.p.m.), Średnią Kopę (543 m n.p.m.) i Tylna Kopę (535 m n.p.m.), aż do Podlesia na południu. Z uwagi na to, że był to ważny punkt obserwacyjny na granicy morawskiej, wytrzebiono tu las i stąd pochodzi morawska nazwa wzniesienia - Golec. Pierwszy polski burmistrz Gluchołaz ochrzcił Górę Parkową mianem Chrobrego.
Najbliżej Głuchołaz wznosi się Przednia Kopa, na której szczycie w 1859 r. postawiono kamienną piramidę z obrazem Św. Anny. W 1898 r. na jej miejscu Towarzystwo Promenadowe otworzyło 16,5 - metrową kamienna wieżę widokową. Stworzono też 3 - kilometrowy tor saneczkowy prowadzący ze szczytu do Głuchołaz - Zdroju. W 1927 r. wieżę podwyższono do wysokości 22 m i przebudowano jej zwieńczenie oraz dobudowano drewnianą salę i budynek noclegowy. Po wojnie budynek stał długo opuszczony, aż w latach 60-tych dokonano gruntownej modernizacji, przeznaczając obiekt na dom wypoczynkowy. W latach 90-tych schronisko okresowo słuzyło jako dyskoteka, aż w 1994 r. doszczętnie je zdewastowano, a dwa lata później spalono. Nieco poniżej schroniska, na Wiszących Skałach znajduje się pochodząca z 1908 r. piękna neogotycka kaplica Św. Anny z ołtarzem z marmuru sławniowickiego.
Szczyt Góry Parkowej porasta stary 100-letni ciemny bór świerkowy.

Dawna sztolnia po wydobyciu złota, ciągnąca się wzdłuż złotonośnej żyły kwarcowo-skaleniowej, występujacej w łupkach łuszczykowych. W 1877 roku działające w Glucholazach Towarzystwo Promenadowe przekuło drugi otwór, tworząc tunel, którym poprowadzono promenadę spacerową.

Dawniej skała sięgała do samej rzeki, a chodnik omijający ją wykonano dopiero po powodzi w 1903 roku, wysadzając skałę. Sztolnia jest pomnikiem przyrody. Stanowi schronienie dla nietoperzy, w tym rzadkich podkowców, nocków rudych i gacków brunatnych.